Weer zo’n zaterdag

Bas is een oer-Hollandse jongen van een jaartje of acht. Gemiddelde lengte en blond krullend haar. Bas woont in het godvergeten Terschuur. Maar daar kan-ie ook niks aan doen.

Zoals al zijn vriendjes zit Bas op voetbal. Bas kan er eerlijk gezegd geen ene kloten van. Hij maakt deel uit van Terschuurse Boys F8. Dit jaar draait de F8 een goed seizoen. Veel wedstrijden worden gewonnen en het kampioenschap kan zaterdag behaald worden.

Bas heeft een oudere broer: Ricky. Ook Ricky voetbalt. Hij maakt deel uit van de gouden lichting van de Boys. Met de C1, een elftal dat inmiddels al zo’n zeven jaar uit dezelfde kern bestaat, wordt waarschijnlijk voor het vierde seizoen op rij de titel gepakt.

Vrijdagavond. Bas huilt zichzelf in slaap. De gedachten aan morgen maken ‘m kwaad. Het zal weer hetzelfde liedje zijn.

Zaterdagmorgen. ,,Dag Bas’’, zegt vader Jan Henk als zijn jongste zoon iets voor achten op de fiets springt. Van binnen knapt er iets in Bas. Hij weet hoe het er zometeen aan toe gaat. Al zijn vriendjes worden aangemoedigd door vaders (en zelfs de moeder van Joep, de midvoor van Terschuurse Boys F8) langs de zijlijn.

Veel van zijn vriendjes krijgen naderhand een paar euro’s van opa in de hand gedrukt. ,,Hier knul, voor het scoren van weer drie doelpunten.’’ Bas is geen goalgetter. De teller staat dit seizoen op vier treffers. Een euro van zijn opa heeft hij echter nog nooit gezien.

Net als de aanmoedigingen van zijn vader. Nog nooit gezien. Voor Jan Henk lijkt Bas niet te bestaan op zaterdag. De focus ligt dan vol op Ricky. Want Ricky speelt selectievoetbal. En Ricky wordt reeds jaren gecoacht door papa.

De slotwedstrijd tegen vv Oeken staat op de rol. Oeken is de enige overgebleven concurrent voor de titel. Terschuurse Boys moet winnen om de titel in de Zevende Klasse J te pakken.

Drie minuten voor tijd krijgt Terschuurse Boys bij een 2-2 stand een strafschop. Vastberaden legt Bas, onze blonde midden-midden, de bal op de afgemeten afstand. Tijdens zijn aanloop ziet hij plots Jan Henk achter het doel staan. ,,Kom op, Bas! Je kan ‘t’’, schalt die herkenbare stem van zijn vader over het kunstgrasveld.

Bas schrikt, struikelt over z’n eigen voeten en schiet de bal al vallend naast het doel. In de tegenstoot scoort vv Oeken de bevrijdende 2-3. Het kampioenschap gaat voorbij aan de F8.

Bas huilt. Omdat zijn vriendjes hem de schuld geven. Omdat hij boos is op zijn vader, die nu wel kwam opdagen. Bas schreeuwt ,,nooit meer te willen voetballen’’ en gaat zonder te douchen richting de kantine.

Daar staat moeder Wilma. Ze knuffelt haar zoon en koopt snoep. Zo’n mixzakje van vijftig cent. Bas fleurt op en lacht. ,,Bedankt mam.’’