Just another day in Amersfoort

Ik loop de Apple Store in Amersfoort uit. De eerste zwerver komt mij tegemoet. Of ik wat voor hem over heb, want hij heeft écht te weinig. Ik antwoord niet en loop stug door, m’n trein wacht niet. Een volgende zwerver, gewapend met slechts één tand, spreekt me aan. Of ik wat voor hem over heb, want hij heeft écht te weinig. Ik antwoord niet en loop stug door, m’n trein wacht niet.

Weer enkele meters verder kom ik een groepje straatmuzikanten tegen. Het klinkt leuk, maar een aalmoes zit er vandaag niet in, sorry jongens. Alsof ze vandaag allemaal mij moeten hebben komt het volgende figuur op mij af gelopen. Of ik even wat tijd heb. ‘Natuurlijk’, antwoord ik volmondig.

Het is een mooie, getinte vrouw gekleed in een jack van een goed doel. Enthousiast begint ze direct te vertellen over Pakistan, badmeesters en mijn opleiding. Dan volgt de vraag of ik wel achttien ben. Ik moet ontkennend antwoorden. ‘Maar volgende maand wel, hoor’, voeg ik er snel liegend aan toe. Liegend, zodat ik haar niet teleur hoef te stellen, zodat zij haar verhaal niet voor niets heeft verteld.

Nóg enthousiaster vervolgt ze haar verhaal over Pakistaanse zwembaden, en ook Antonie Kamerling en Feyenoord komen langs. Ik ben gevallen voor haan spontaniteit en ben bereid te frauderen om zo wat extra knaken voor haar te bezorgen. Ik vul een opgaveformulier in, terwijl zij onverstoord doorbabbelt over het leven in Amersfoort. Ik krijg een kopie van het formulier in mijn hand gedrukt, neem afscheid, groet haar collega en zet de pas erin richting de trein.

In mijn blauwe Valleilijntrein ontvouw ik het roze papiertje. ‘Zes euro’ zie ik staan. Zes euro’s die enkel winnaars zullen opleveren. De slachtoffers in Pakistan, natuurlijk. Maar ook ik, Andy Vinkenborg. Voor zes euro heb ik een nieuwe levensles geleerd: durf toch eens ‘nee’ te zeggen!