Het zijn de kleine dingen…

De trein komt tot stilstand op de brug voor station Amersfoort. Als gebruikelijk, dus ik kijk er niet van op. Na twee minuten begint mijn geduld toch enigszins weg te ebben, aangezien mijn overstap naar Zwolle meer en meer in gevaar komt. Een verklaring komt er niet.

Na vijf minuten dringt een zware, waarschijnlijk door shag dan wel sigaren gevormde, mannenstem de coupé binnen. Iets met een kapot treinstel op het station, waardoor wij niet verder kunnen, wordt er gebromd.

Weer vijf minuten later roept dezelfde stem (inmiddels verbeeld ik me er een oude, grijze man met een fles whiskey in de hand bij) om dat we terug moeten en dan een ander spoor kunnen pakken. De man stapt uit zijn cockpit en komt onze kant op om de mededeling te herhalen.

Plots begint de trein toch weer te rijden. Mijn aansluiting heb ik normaal gesproken niet meer gehaald. We rijden Amersfoort binnen en uit automatisme kijk ik naar links, naar de plaats waar de intercity richting Zwolle staat. Hij staat er nog! Stond… Op het moment dat wij tot stilstand komen rijdt het gele monster namelijk weg. Blijkbaar had ook deze vertraging. Het maakt de klap groter.

Ik loop de trap naar perron twee af en zie tot mijn grote ergernis dat ook de volgende intercity vertraging heeft. Eerst 25, dan dertig en dan zelfs veertig minuten. Vloekend op de machinist, de conducteur, de duiven, de seinstoring, de wissels en het defecte treinstel van enkele minuten geleden loop ik de Kiosk binnen.

Vier euro en tien cent leg ik neer voor een cappuccino en een frikandelbroodje. Ik besluit me te settelen op een bankje aan de achterkant van het perron. Ondanks al het gedonder met de reistijden zie ik twee Duitse personen (voor het gemak noem ik ze Rudi en Anita) verliefd elkaar in de armen vallen. Ze zoenen.

Uit de inmiddels aangekomen internationale trein stapt nog een groep Duitsers uit. Kameraden van Rudi en Anita, naar later zal blijken. Eén van hen (voor het gemak noem ik hem Heinrich) imiteert het geluid van een pauw. Of het een Afropavo Congensis of een Pavo Cristatus moest voorstellen, kon ik niet achterhalen.

Ik hoor Anita zuchten, zich losrukken van Rudi en woorden als ‘Scheiße’ mompelen. Mijn eerste glimlach van de dag. Het zijn de kleine dingen die het hem doen.