Ik ben dichtbij

“Klerelijers. Ze doen ook alles om te kunnen verkopen”, hoor ik na het derde telefoontje dat ze pleegt. ‘Ze’ is een leuk, ouder vrouwtje uit Schiedam compleet met knalrode make-up, alternatieve kleding en haar waar je (als je het echt zou willen) je billen mee af kunt vegen.

Igenia is wat ik hoor als zij zich voor de vierde keer voorstelt aan de telefoon. Het Leder- en Schoenenmuseum uit Moosdrecht heeft ze deze keer aan de telefoon gekregen. Alweer hetzelfde verhaal. Mevrouw is opzoek naar een specifieke naald voor haar oude schoenmakersnaaimachine (een Durkopp Adler 181 van voor 1943, heb ik me laten vertellen). “Ik ben dichtbij” verder lezen

Klassieke opening van de winter

Helaas. Ook voor mij is de winter nu officieel begonnen. Waar anderen criteria hanteren als ‘de eerste sneeuwvlok’, je eigen adem letterlijk in rook zien opgaan of gewoon de datum 22 december, houd ik er een heel ander criterium op na: de eerste val.

Laat ik het even verduidelijken. Voor mij is de winter pas de winter als ik een fietser of voetganger ongenadig hard op zijn of haar plaat heb zien gaan. Daarbij dient de sneeuw een handje mee te helpen. Gewoon, voor het effect. Zaterdagavond was het dan eindelijk zo ver. “Klassieke opening van de winter” verder lezen

Het zijn de kleine dingen…

De trein komt tot stilstand op de brug voor station Amersfoort. Als gebruikelijk, dus ik kijk er niet van op. Na twee minuten begint mijn geduld toch enigszins weg te ebben, aangezien mijn overstap naar Zwolle meer en meer in gevaar komt. Een verklaring komt er niet.

Na vijf minuten dringt een zware, waarschijnlijk door shag dan wel sigaren gevormde, mannenstem de coupé binnen. Iets met een kapot treinstel op het station, waardoor wij niet verder kunnen, wordt er gebromd. “Het zijn de kleine dingen…” verder lezen

Just another day in Amersfoort

Ik loop de Apple Store in Amersfoort uit. De eerste zwerver komt mij tegemoet. Of ik wat voor hem over heb, want hij heeft écht te weinig. Ik antwoord niet en loop stug door, m’n trein wacht niet. Een volgende zwerver, gewapend met slechts één tand, spreekt me aan. Of ik wat voor hem over heb, want hij heeft écht te weinig. Ik antwoord niet en loop stug door, m’n trein wacht niet. “Just another day in Amersfoort” verder lezen